Πορεία προς το Πάσχα (Β' Μέρος): Από το Σάββατο του Λαζάρου ως τη Μεγάλη Τρίτη

Η ανάσταση του Λαζάρου

Σε προηγούμενο άρθρο μιλήσαμε για τις εβδομάδες των Απόκρεω και τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή, τα πρώτα στάδια της πορείας των πιστών προς το Πάσχα και την Ανάσταση του Κυρίου μας. Στο παρόν άρθρο θα μιλήσουμε για το επόμενο στάδιο της πορείας αυτής.

Η τελευταία εβδομάδα της Μεγάλης Τεσσαρακοστής κυλά με έντονο το συναίσθημα της χαρμολύπης. Γνωρίζουμε από την υμνολογία της Εκκλησίας μας για την ασθένεια και το θάνατο του Λαζάρου, όπως και για την επερχόμενη ανάστασή του. Γνωρίζουμε επίσης πως ο Ιησούς "αναβαίνει εις Ιεροσόλυμα" όπου θα σταυρωθεί και θα αναστηθεί. Και καλούμαστε να συμπορευθούμε μαζί Του στην πορεία αυτή.

Σάββατο του Λαζάρου

"Εγώ ειμί η ανάστασις και η ζωή. Ο πιστεύων εις εμέ κ'αν αποθάνει, ζήσεται. Και πας ο ζων και πιστεύων εις εμέ ου μη αποθάνη εις τον αιώνα". 

Αυτός είναι ο χαρμόσυνος, ο ελπιδοφόρος λόγος του Ιησού αυτήν την ημέρα. Όπως ανέστησε το Λάζαρο θα αναστήσει την έσχατη ημέρα και όλους εμάς που συμπορευτήκαμε μ' αυτόν. Και μ' αυτή τη βεβαιότητα για την "Κοινή Ανάσταση" πορευόμαστε προς την Ανάσταση του ιδίου του Ιησού, όταν πια ο θάνατος ηττάται ολοκληρωτικά.

Κυριακή των Βαΐων

Η θριαμβευτική είσοδος του Ιησού στα Ιεροσόλυμα

Όπως ακριβώς το Σάββατο του Λαζάρου είναι μια προεικόνιση της "Κοινής Ανάστασης", μπορούμε να δούμε και την Κυριακή των Βαΐων σαν μια προεικόνιση της θριαμβευτικής έναρξης της Βασιλείας του Θεού κατά τη Δευτέρα Παρουσία και την αποδοχή από όλους του Βασιλέως Ιησού.

Όμως ταυτόχρονα είναι και μια υπόμνηση: να μη μείνουμε στην υποδοχή και μόνο, αλλά να συμπορευτούμε μαζί με τον Κύριο στο δρόμο προς τη Σταύρωση και την Ανάσταση. Να ομολογούμε καθημερινά ότι ο Χριστός είναι ο Σωτήρας μας, να πάρουμε το σταυρό μας και να βαδίσουμε μαζί του. Να έχουμε στο νού μας πως δεν πρέπει να φερθούμε όπως ο Ιούδας, αλλά ότι κι αν πέσουμε, να θυμόμαστε τη μετάνοια του Πέτρου. 

Χαρμολύπη και σήμερα. Από τη μία η χαρά για το θρίαμβο, για τη θερμή υποδοχή, από την άλλη η λύπη για την επερχόμενη Σταύρωση. Στο τέλος όμως, υπάρχει η Ανάσταση!

Και με αυτά τα μηνύματα και μ' αυτά τα συναισθήματα μπαίνουμε στη Μεγάλη Εβδομάδα...

Μεγάλη Δευτέρα 

Υπάρχει μια λεπτομέρεια που πρέπει να προσεχθεί σε ό,τι αφορά τη Μεγάλη Εβδομάδα: ο Όρθρος της κάθε ημέρας (στον οποίο ακούμε για όλα τα τιμώμενα γεγονότα της) ψάλλεται το προηγούμενο βράδυ. Έτσι λοιπόν, ο όρθρος της Μεγάλης Δευτέρας ψάλλεται το βράδυ της Κυριακής των Βαΐων, ο όρθρος της Μεγάλης Τρίτης ψάλλεται το βράδυ της Μεγάλης Δευτέρας, ο όρθρος της Μεγάλης Τετάρτης ψάλλεται το βράδυ της Μεγάλης Τρίτης κ.ο.κ.. Αυτά λοιπόν που γράφουμε για την κάθε ημέρα, τα ακούμε από τον όρθρο, από το προηγούμενο βράδυ δηλαδή.

Η Μεγάλη Δευτέρα είναι αφιερωμένη στη μνήμη του Ιωσήφ, του γιού του Ιακώβ, ο οποίος πουλήθηκε από τα αδέλφια του, πέρασε πολλά αλλά δεν έχασε την πίστη του ούτε αφέθηκε στα πάθη του (δεν μίσησε, για παράδειγμα, ποτέ τα αδέλφια του για αυτό που του έκαναν) και τελικά δοξάστηκε από τον Φαραώ. Και καλούμαστε να τον μιμηθούμε.

Ο Ιωσήφ θεωρείται "Τύπος Χριστού" για την πραότητα, την αρετή, τα παθήματα και την ανεξικακία του. 

Είναι επίσης η μέρα κατά την οποία θυμόμαστε το περιστατικό της άκαρπης συκής, η οποία και ξεράθηκε. Η άκαρπη συκή συμβολίζει τη συναγωγή των Ιουδαίων η οποία δεν είχε πια πνευματικούς καρπούς να παρουσιάσει, συμβολίζει όμως και τον κάθε άνθρωπο που στερείται αρετών και πνευματικών καρπών, αλλά και κάθε κοινωνικοπολιτικό σύστημα. Και μας το έδειξε αυτό ο Κύριός μας με θαυματουργό τρόπο (και μάλιστα όχι πάνω σ΄έναν άνθρωπο ή σ' ένα ζώο αλλά σε ένα φυτό). 

Την "ξήρανση" της συναγωγής των Ιουδαίων και την απόρριψή τους την προλέγει επίσης ο Ιησούς με την παραβολή των δύο γιών (στην οποία αυτός που αρνήθηκε αρχικά το θέλημα του πατέρα τελικά μετάνιωσε και το έκανε) και με την παραβολή των κακών γεωργών, που σκοτώνουν ακόμα και το γιό που ο πατέρας στέλνει προς αυτούς. 

Δυνατά τα μηνύματα με τα οποία μπαίνουμε στη Μεγάλη Εβδομάδα, δε συμφωνείτε; Ήδη βλέπουμε το Νυμφώνα του Ιησού και η στολή της ψυχής μας πρέπει να λαμπρυνθεί...

Ιδού, ο Νυμφίος έρχεται...

Μεγάλη Τρίτη

Αφιερωμένη στην παραβολή των δέκα παρθένων η Μεγάλη Τρίτη, έρχεται να μας θυμίσει κάτι πολύ σημαντικό: την ανάγκη να είμαστε πάντα έτοιμοι να υποδεχθούμε το Νυμφίο Ιησού, ο οποίος θα έλθει αιφνίδια, είτε κατά τη στιγμή του θανάτου μας είτε στη Δευτέρα παρουσία. Και μάλιστα να είμαστε έτοιμοι να τον υποδεχθούμε έχοντας αναμμένες τις λαμπάδες των αρετών, των πνευματικών καρπών μας (η σπουδαιότητα των οποίων έχει ήδη τονιστεί από χθες). 

Και να φροντίσουμε να έχουμε αρκετό λάδι εκείνη τη στιγμή. Το λάδι, το έλεος, η ελεημοσύνη, η αγάπη προς τον πλησίον. Μας το τονίζει ο ίδιος ο Ιησούς στην Ευαγγελική περικοπή του Όρθρου, στην απάντησή του προς τον Φαρισαίο - Νομικό: όλος ο νόμος είναι "αγαπήσεις Κύριον τον Θεό σου" και "αγαπήσεις τον πλησίον σου ως σεαυτόν". 

Βλέπουμε την προσπάθεια των Φαρισαίων να παγιδεύσουν τον Ιησού και των Σαδδουκαίων να Τον στριμώξουν. Οι τακτικές που χρησιμοποιήθηκαν τότε χρησιμοποιούνται και σήμερα...

Ακούμε, τέλος, τα φοβερά "Ουαί!" που εξαπολύει ο Ιησούς. Και τα "Ουαί" αυτά, του εξοβελισμού και της αποδοκιμασίας του Ιησού και της διδασκαλίας Του, της σκληροκαρδίας, της ψευδεπίγραφης ευσέβειας και της υποκρισίας, πρέπει να τα λάβουμε υπ' όψιν όλοι μας. Δεν αφορούν μόνο τους Φαρισαίους εκείνης της εποχής. Αφορούν - και θα αφορούν - όλους τους ανθρώπους είτε αυτοί είναι πολιτικοί ή εκκλησιαστικοί ηγέτες είτε απλοί καθημερινοί άνθρωποι. Κανείς δεν δικαιούται να εξαιρεί τον εαυτό του. 

Λόγος που συνάδει απόλυτα με τον ερχομό του Νυμφίου της παραβολής, του Νυμφίου της Εκκλησίας. Μας το λέει άλλωστε ο υμνωδός: 

"Ιδού, ο Νυμφίος έρχεται εν τω μέσω της νυκτός, και μακάριος ο δούλος όν ευρήσει γρηγορούντα. Ανάξιος δε πάλιν όν ευρήσει ραθυμούντα...."